Het laatste nieuws over de KB in KB Publiek

On the occasion of this International Conference, TILTs PrivacyNetwork organizes an Evening Event entitled "Reasonable Expectations of Privacy After 9/11", in Brussels (Belgium), location: deBuren, on Friday 12 October 2007, from 7.00-9.11 p.m. More information:

On 12-13 October 2007, the Centre de Recherches Informatique et Droit (CRID, University of Namur), the research group on Law, Science, Technology and Society (LSTS, Vrije Universiteit Brussel), the Tilburg Institute for Law, Technology, and Society (TILT, University of Tilburg) and the Vlaams-Nederlands Huis deBuren organize an International Conference "Reinventing Data Protection" in Brussels (Belgium), location: deBuren. More information and subscription:

The presentations of the International Conference Reinventing Data Protection (12-13 October, 2007) are now available. The webpage is not complete yet (some presentations are already in our possesion but must still be uploaded, some did not reach us yet). The presentations can be found at:

We proudly present our new book: "Reasonable Expectations of Privacy? Eleven Country Reports on Camera Surveillance and Workplace Privacy", that has recently been published by the T.M.C. Asser Press (The Hague) and distributed by the Cambridge University Press. Distribution starts at the end of July. To order a copy, please visit the Cambridge University Press website. The book (364 pp) is edited by dr. Sjaak Nouwt, Berend de Vries and prof. Corien Prins. with contributions by: Paolo Balboni, Robin M. Bayley, prof. Colin J. Bennett, Dorus van der Burgt, Lilian Edwards, Sonja Eustergerling. prof. Giussella Finocchiaro, Robert Gellman, dr. Frank Hendrikx, prof. Paul de Hert, prof. Thomas Hoeren, Roel Loermans, Mieke Loncke, David J. Phillips, dr. Mate Szabo, dr. Ivan Szekely, and Berend R. de Vries Abstract In 1967, Justice John Marshall Harlan introduced the litmus test a reasonable expectation of privacy in his concurring opinion in the US Supreme Court case of Katz v. United States. Privacy, regulations to protect privacy, and data protection have been legal and social issues in many Western countries for a number of decades. However, recent measures to combat terrorism, to fight against crime, and to increase security, together with the growing social acceptance of privacy-invasive technologies can be considered a serious threat to the fundamental right to privacy. What is the purport of reasonable expectations of privacy? Reasonable expectations of privacy and the reality of data protection is the title of a research project being carried out by TILT, the Tilburg Institute for Law, Technology, and Society at Tilburg University, the Netherlands. The project is aimed at developing an international research network of privacy experts (professionals, academics, policymakers) and to carry out research on the practice, meaning, and legal performance of privacy and data protection in an international perspective. Part of the research project was to analyse the concept of privacy and the reality of data protection in case law, with video surveillance and workplace privacy as two focal points. The eleven country reports regarding case law on video surveillance and workplace privacy, are the core of the present book. The conclusions drawn by the editors are intended to trigger and stimulate an international debate on the use and possible drawbacks of the reasonable expectations of privacy concept.

Reasonable Expectations of Privacy?

Dieser RSS-Feed ist nicht länger gültig. Bitte ändern Sie Ihr Abonnement auf http://indi.langzeitarchivierung.de/aktuell/rss.php This RSS feed is no longer updated. Please switch to http://indi.langzeitarchivierung.de/aktuell/rss.php

http://twitter.com/Archivalia_kg/status/10344893346

Encoded Archival Context – Corporate bodies, Persons, and Families (EAC-CPF) primarily addresses the description of individuals, families and corporate bodies that create, preserve, use and are responsible for and/or associated with records in a variety of ways. Over time, other types of contextual entities may evolve under the larger EAC umbrella, but currently its primary purpose is to standardize the encoding of descriptions about agents to enable the sharing, discovery and display of this information in an electronic environment. It supports the linking of information about one agent to other agents to show/discover the relationships amongst record-creating entities, and the linking to descriptions of records and other contextual entities.

Uit het grote aantal hits op dit onderwerp leid ik af dat veel...

Bits of Freedom heeft onlangs deelgenomen aan een debat over de vraag of het "embedden" van video's op websites "openbaarmaking" in de zin van de Auteurswet kan zijn. Dat is relevant, omdat Buma/Stemra pas dan een aanknopingspunt heeft om embedders – of de sites waar de video's worden embed – auteursrechtelijk aan te spreken. Onze opponent Hendrik Struik verdedigde het opmerkelijke standpunt dat hyperlinken een vorm van openbaarmaking is, en dat embedden dat dus al helemaal is. Wij verdedigden juist het standpunt dat embedden geen openbaarmaking is. Hieronder een samenvatting van onze stelling.

De belangrijkste reden dat "embedden" zich in zo grote belangstelling mag verheugen, is dat Buma / Stemra het onzalige plan had opgevat om honderden euro's te vragen aan 12-jarigen die hun favoriete muziekvideo op Hyves wilde embedden. Het is overigens goed voorstelbaar dat Buma dat aantrekkelijk vond, want alleen bij YouTube  worden wereldwijd maandelijks miljoenen video's ge-embed en worden meer dan honderd miljoen video's bekeken via embeds. Na massaal protest, waaronder door Bits of Freedom (PDF), werd de regel ingetrokken.

Dat alleen maakt de stelling dat hyperlinken een vorm van openbaarmaking is, bijzonder dapper. Dat is namelijk het fundament van het world wide web. Het verbaast dan ook niet, dat ongeveer alle rechters het met elkaar eens zijn dat hyperlinken geen openbaarmaking is. Een willekeurige selectie:

• De Paperboy-uitspraak (Bundesgerichtshof 17 juli 2003)
• Het MiniNova-vonnis (Rb. Utrecht 26 augustus 2009)
• Het MyP2P-vonnis (Hof Den Bosch 12 januari 2010)

Technisch is er vrijwel geen verschil tussen hyperlinken en embedden. Ter illustratie nemen wij het MiniNova-vonnis, waarin werd geconstateerd dat MiniNova geen torrents openbaarmaakte:

• iemand is op zoek naar een muziekje op een platform (bijvoorbeeld MiniNova)
• die downloadt de link naar dat muziekje van het platform
• en haalt het vervolgens het muziekje binnen, niet van het platform , maar van andere computers

De rechtbank vond terecht dat de platformaanbieder niet openbaarmaakt, omdat dit muziekje:

“niet via het platform van Mininova de gebruiker bereikt, maar [...] deze [wordt] rechtstreeks [...] overgedragen vanaf de computers van mede- internetgebruikers naar de gebruiker die het bestand wil hebben. Mininova heeft op geen enkel moment de macht over het bestand zelf en kan het dus ook niet bewerken of verwijderen, en in zoverre evenmin voorkomen dat het bestand de downloader bereikt.”

Embedden is hier vrijwel niet van te onderscheiden:

• iemand bezoekt een blog
• daar is een leuk filmpje van OK GO ge-embed
• de bezoeker bekijkt het filmpje, dat wordt gestreamd van de server van YouTube

Dit staat in schril contrast tot de arresten over "secundaire openbaarmaking" op grond waarvan wordt gesteld dat embedden een vorm van openbaarmaking zou zijn, want er is steeds sprake van doorgifte:

• Cafe-radio (HR 6 mei 1938): Tsarewitsj werd opgevangen door cafe, doorgegeven aan cafegasten
• Kabelarresten (bijv. HR 30 oktober 1981): doorgifte van radiopiraten is een openbaarmaking
• Rafaeles (zaak C-306/05): signaal wordt opgevangen door hotel, en doorgegeven naar hotelkamer

Ook de Auteursrechtrichtlijn heeft hierin geen verandering gebracht. Deze richtlijn, die het openbaarmakingsbegrip in de verschillende Europese landen harmoniseert, geeft geen aanknopingspunt voor de gedachte dat secundaire openbaarmaking zonder doorgifte bestaat. Considerans 23 van de richtlijn bepaalt: “[Het recht van mededeling aan het publiek] dient zich uit te strekken tot elke dergelijke doorgifte of wederdoorgifte van een werk aan het publiek, per draad of draadloos, met inbegrip van uitzending. Dit recht heeft geen betrekking op enige andere handeling.” (onderstreping van auteur) Met andere woorden: pas als er doorgifte plaatsvindt, kan sprake zijn van secundaire openbaarmaking. Niet alle doorgiften zijn ook een vorm van secundaire openbaarmaking, maar het is wel een vereiste hiervoor.

Deze opvatting heeft ook het voordeel dat dubbeltelling wordt voorkomen. Als embedden immers een nieuwe vorm van openbaarmaking zou zijn, dan zou de rechthebbende kunnen stellen dat hij een keer de embedder kan vragen om een vergoeding als een filmpje wordt afgespeeld, en een keer de primaire aanbieder van het filmpje (want het aanbieden van de embedmogelijkheid zou een vorm van openbaarmaking kunnen zijn, en het streamen van de video zou een vorm van verveelvoudiging kunnen zijn).

Dat het voor de bezoeker niet altijd duidelijk is of een ge-embedde video gestreamd wordt door een derde, doet hier niet aan af. Er is geen enkel aanknopingspunt in de Auteursrechtrichtlijn te vinden dat de perceptie van het publiek relevant is voor de auteursrechtelijke kwalificatie van een (exploitatie)handeling.

Ook als embedden geen openbaarmaking is, betekent dat niet dat de auteur geen mogelijkheid heeft om zich te verzetten tegen exploitatie van zijn video. Vier scenario's zijn denkbaar:

• De rechthebbende heeft toestemming gegeven voor openbaarmaking, zowel via de primaire aanbieder (bijvoorbeeld YouTube) als de embedder (de blogger). Als de embed-mogelijkheid bijvoorbeeld in YouTube niet is uitgezet, moet worden aangenomen dat toestemming is gegeven. Embedden mag dan. Iedereen blij.
• De rechthebbende heeft geen toestemming gegeven voor openbaarmaking op YouTube. Dan kan de maker YouTube aanspreken. Dan zal de vraag of ook de embedder kan worden aangesproken niet aan de orde komen.
• Mocht de rechthebbende wel toestemming hebben gegeven voor aanbieding via YouTube, maar maatregelen zijn genomen om embedden te voorkomen, dan zal in sommige gevallen sprake zijn van de "omzeiling van een technische voorziening". Dat is op grond van de Auteurswet niet toegestaan.
• Het moeilijkste scenario is, wanneer een filmpje met toestemming van de maker op YouTube wordt aangeboden, maar zonder toestemming wordt ge-embed terwijl geen technische maatregel zijn genomen om embedden te voorkomen. Dit zal geen auteursrechtinbreuk zijn, maar het kan mogelijk onrechtmatig zijn, afhankelijk van factoren als: wekt de embedder de indruk dat het filmpje van hem is, en verdient de embedder er geld mee, ten koste van de aanbieder?

Het is in ieder geval verstandig om terughoudend te zijn bij het toepassen van het auteursrecht en aanverwante regels op embedden, want embedden is een belangrijk onderdeel van internet. Te strenge regels doen ook de muziekindustrie geen goed, die juist veel baat heeft bij het embedden van hun materiaal.

Commentaar? Wij zijn benieuwd. Laat het achter in de comments hieronder.

Op feestelijke wijze is op 11 maart de website [url=http://www...

De European Digital Rights Initiative (EDRI), de Europese koepelorganisatie van digitale burgerrechtenorganisaties in Europa, steunt Bits of Freedom. Bits of Freedom is een van de oprichters van EDRI. Meer informatie over EDRI:

"European Digital Rights was founded in June 2002. Currently 27 privacy and civil rights organisations have EDRI membership. They are based or have offices in 17 different countries in Europe. Members of European Digital Rights have joined forces to defend civil rights in the information society. The need for cooperation among organizations active in Europe is increasing as more regulation regarding the internet, copyright and privacy is originating from European institutions, or from International institutions with strong impact in Europe."

"The name of the artist is Kseniya Simnonova, she is 24 years old, and in 2009 she won the Ukrainian version of Britain’s Got Talent. Using only a light box, sand and an excellent musical atmosphere in addition to all of her sensitivity and talent, she deeply moved her audience. It appears that her work shook the gathering out of their customary superficiality.

What Kseniya represented was the history of the invasion and occupation of the Ukraine by the Germans during the Second World War, intensely expressing the pain, devastation and losses that the Ukrainian people experienced; the final phrase [that she writes across the images she creates] is blunt and means: always near…

It is said that Kseniya began creating sand drawings at the beach, and as can be seen here, has managed to develop an extraordinary capacity for narrating stories before which no one can remain indifferent."
Source: The Documentalist

Programm (PDF)

s. .a Homepage Forschungskolleg Medienumbrüche

See a cartoon on Unshelved.

Lisa Paravisini-Gebert bloggt auf Repeating Islands.