De wereld is in rap tempo aan het veranderen. Technologische ontwikkelingen, voortdurende recessie met het einde nog niet in zicht, globalisering, peak-oil, web 2.0. Steeds meer bedrijven beginnen een grondige misaanpassing te voelen op die wereld. De vrije en schaalbare samenwerking die op web 2.0 zo vanzelfsprekend is, blijkt lastig over te nemen. Lees meer

De afscherming van online archieven blijkt makkelijk te omzeilen, meldde Webwereld gisteren. Dit geldt voor bijvoorbeeld het Haags Gemeentearchief, maar ook voor de Financial Times en Elsevier. Zoekmachine-expert Henk van Ess ontdekte het lek en publiceerde de truc in een aantal filmpjes. De trucs blijken simpel:

U voelt ‘m al aankomen: mag dat eigenlijk wel, zo’n beveiliging kraken en uitleggen hoe dat kan? Het gaat immers om beveiligingen wegens auteursrechten, en artikel 29a Auteurswet zegt dat het omzeilen van “doeltreffende technische voorzieningen” onrechtmatig is.

Bij de Elsevier-truc heb ik daar geen twijfel over: ja, dat mag. Het aan- of uitschakelen van Javascript is een doodnormale handeling. Ik kan dat moeilijk als omzeilen van een beveiliging zien. Ok, als je het doet specifiek om de Elsevier-’beveiliging’ te omzeilen wordt het misschien iets anders, maar dan zou ik graag dat woord “doeltreffend” eens willen benadrukken in artikel 29a.

Er is bij de invoering van dit wetsartikel niet heel uitgebreid ingegaan op wanneer een beveiliging nu “doeltreffend” is. De minister liet het bij de opmerking dat het “uiteindelijk aan de rechter” is om dit te toetsen. Het proefschrift van Kamiel Koelman over auteursrecht en technische voorzieningen (PDF, 1,5MB, pagina 88 e.v.) gaat er iets dieper op in maar begint al meteen met “Het is echter onduidelijk wat ermee wordt bedoeld”.

Het verdrag waar de bepaling uit komt, eist dat de beveiliging “de beoogde bescherming bereikt”. Een cirkelredenering natuurlijk: een beveiliging is doeltreffend als hij beveiligt. Maar uit de literatuur blijkt dat als het doorbreken “geen bijzondere inspanning vergt” of als de ‘beveiliging’ slechts een “signalerend of waarschuwend effect” produceert, er geen sprake kan zijn van doorbreken.

In 2007 oordeelde een Finse rechter als eerste (en tot dusverre als enige) over het kraken van zo’n beveiliging. Uit het door Ars Technica vertaalde vonnis:

Oftewel, als de kraak wijd en zijd bekend is en zelfs gewoon standaard met Linux meekomt, dan kan niet langer sprake zijn van het doorbreken van een ‘doeltreffende’ voorziening. Ik zou zeggen: deze ‘kraak’ is evenzo gebaseerd op standaardfunctionaliteit van webbrowsers en kan dus met de beste wil van de wereld niet onrechtmatig zijn.

In het filmpje over toegang tot het Haagse Gemeentearchief wordt aan de bookmark een code toegevoegd die links naar afbeeldingen herschrijft. Henk legt niet uit hoe dat werkt maar ik vermoed dat het een dieplink is naar de afbeeldingen die dus zelf niet beveiligd zijn. Dit is een bekende dommigheid: men beveiligt wel de webpagina waar de afbeelding op moet verschijnen maar niet de afbeelding zelf.

De redenering lijkt me dezelfde. Je kunt zelfs zeggen dat er geen beveiliging wordt doorbroken omdat de afbeeldingen zelf onbeveiligd online staan. Wie de URL weet van zo’n afbeelding, kan deze intypen en het plaatje zien. Hoe is dat onrechtmatig?

Arnoud

Het Eindhovens Dagblad mag een artikel over een ontslagen vrouw gewoon online laten staan, meldde Webwereld gisteren. Dit omdat (zoals Henk Blanken het formuleert) het geheugen van kranten, hun digitale archief, belangrijker is dan de privacy van personen. De rechter vindt de publicatie niet onrechtmatig, en vindt dat de schadelijke gevolgen voor de vrouw dan ook voor haar eigen rekening moeten komen.

De persoon om wie het ging, was op non-actief gesteld met de cryptische mededeling “vanwege een gevoelige personele kwestie” in het gewraakte krantenartikel. Zo’n tekst, plus de mededeling dat men niet nader op de zaak in wilde gaan, suggereert dat er wel iets goed mis met de betrokkene zal zijn. De vrouw had dan ook aardig last van deze publicatie, zeker nadat het Eindhovens Dagblad haar zoekfunctie had verbeterden je eindelijk iets kon vindenen Google het artikel in haar archief opnam.

De eis tot weghalen dan wel afschermen van het archief was gebaseerd op de stelling dat sprake zou zijn van onzorgvuldige journalistiek: geen hoor en wederhoor, een schadelijke wijze van weergeven van de zaak en het na elf maanden nog steeds via Google toegankelijk houden. Daarbij werd geschermd met het Zwartepoorte-vonnis, waarin de site-eigenaar informatie moest afschermen omdat Google deze verkeerd samenvatte. Het argument daar was dat de aanpassing een kleine moeite zou zijn en de overlast groot, precies wat ook hier het geval was.

De rechter gaat hier niet in mee. Het artikel is niet onrechtmatig, en de overlast vanwege de Googleresultaten op mevrouws naam is dan ook geen reden om het artikel te moeten blokkeren. En bovendien werd meer geëist dan alleen een kleine pagina-aanpassing: het artikel moest onvindbaar worden. (Er werd geen anonimisering geëist voor zover ik kan zien in het vonnis.) Dat is onaanvaardbaar. Mevrouw had een aanvulling of rectificatie bij het artikel moeten vragen, dat had meer kans gehad.

Jammer genoeg kwam de advocaat niet met de Wet Bescherming Persoonsgegevens aanzetten, afgezien van een tussenneusenlippendoorvermelding dat de verwerking “op juiste en nauwkeurige wijze [had] dienen plaats te vinden”. Als hij had betoogd dat vermelding van de naam van mevrouw geen toestemming en aantoonbare noodzaak had, hadden we eindelijk eens een principiële uitspraak gehad over de WBP versus de uitingsvrijheid. Anders gezegd: dan hadden we geweten of het blijven noemen van iemands naam in een gearchiveerd nieuwsbericht mag (persvrijheid) of niet (privacy).

Volgens de richtsnoeren van het CBP had het archief trouwens gewoon op slot gemoeten, precies vanwege deze problemen. En de WBP geldt ook voor krantenarchieven.

Arnoud

Vlak voor het zomerreces nam een aarzelende Eerste Kamer de omstreden Wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens onder één voorwaarde aan: ‘breng de bewaartermijn voor internetgegevens terug tot zes maanden’. Vijf maanden later grijpt de Tweede Kamer deze nieuwe mogelijkheid aan om het debat over de bewaartermijn weer volledig open te gooien. Daarmee heeft Eerste Kamer gefaald in haar taak als bewaker van onze grondrechten. Zij moet de Tweede Kamer snel tot de orde roepen.

Het debat over de Wet bewaarplicht telecomgegevens in de Eerste Kamer dreigde te stranden op een belangrijk punt: er waren bezwaren tegen de voorgestelde bewaartermijn voor internetgegevens. De toezeggingen van Minister Hirsch Ballin om “met gezwinde spoed” de termijn voor internetgegevens terug te brengen met een nieuwe wet, trok de VVD en de ChristenUnie over de streep. Ook het CDA reageerde verheugd op deze “belangrijke toezegging”. Zo smeedde de Minister met zijn toezegging een krappe meederheid, en was een van de meest privacy-inbreukmakende voorstellen van de afgelopen jaren tot wet verheven.

Nu het reparatiewetje van Minister Hirsch Ballin voorligt in de Tweede Kamer, blijkt een gapend gat tussen de Tweede- en de Eerste Kamerfracties van de VVD en het CDA. Het CDA – dezelfde partij die bij monde van haar minister juist beloofde om de bewaartermijn te verkorten – pleit weer voor een duur van “ten minste 12 maanden”, en neemt daarmee openlijk afstand van partijgenoot en CDA-senator Franken. Ook de VVD-fractie gebruikt het debat over het reparatiewetje om opnieuw te pleiten de gehele bewaartermijn te verruimen naar 18 maanden. ChristenUnie leverde geen inbreng.

De verdeeldheid binnen het CDA en de VVD maakt deze partijen niet geloofwaardiger. Maar nog veel pijnlijker is dat de Eerste Kamer heeft gefaald in haar staatsrechtelijke taak te waken over onze grondrechten. Want als de Tweede Kamer de reparatiewet niet aanneemt, heeft de Eerste Kamer het nakijken: dan blijkt de toezegging van de Minister een lege huls. De Eerste Kamer had in plaats van akkoord te gaan met deze vage toezegging, gebruik kunnen maken van veel strengere instrumenten, zoals de novelle. Bij een novelle had de Tweede Kamer moeten instemmen met de zes maandentermijn, anders was de gehele Wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens van de baan geweest.

Met deze reparatie is het onzeker of de termijn voor internetgegevens daadwerkelijk tot zes maanden wordt verkort. Vooralsnog moeten Internet Access Providers internetgegevens van alle Nederlanders dus twaalf maanden lang bewaren. Voor de bescherming van onze grondrechten, moeten wij blijkbaar niet bij de Eerste Kamer zijn. De aangesproken senatoren moeten hun partijgenoten in het parlement direct tot de orde roepen.

Afbeelding gebaseerd op foto van hans.gerwitz, “FAIL stamp”, gepubliceerd onder een Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic-licentie.

I used to be what is sometimes called a "Free Software purist". "Free" here refers to "free as in freedom" according to Richard Stallman's Free Software Philosophy. As such I was opposed to all proprietary software licensing. If a program doesn't come with a license that allows you those "four freedoms" (to run, modify and share both unmodified and modified versions of the program as you wish) then using it meant you don't care for your freedom and are choosing to be a "slave" to the developer.

Advertisement:

read more

I used to be what is sometimes called a "Free Software purist". "Free" here refers to "free as in freedom" according to Richard Stallman's Free Software Philosophy. As such I was opposed to all proprietary software licensing. If a program doesn't come with a license that allows you those "four freedoms" (to run, modify and share both unmodified and modified versions of the program as you wish) then using it meant you don't care for your freedom and are choosing to be a "slave" to the developer.

read more

Op Sargasso bieden we regelmatig plaats voor een gastbijdrage. Dit maal een stuk van Kris de Decker van Lowtech Magazine. Het stuk is ook aldaar te lezen.

De slabakkende economie en de hoge brandstofprijzen deden de Deense rederij Maersk besluiten om de snelheid van een aantal vrachtschepen te verlagen van 25 naar 12 knopen. Daarmee zijn de zeilvrachtschepen van meer dan 100 jaar geleden minstens even snel als de containerschepen van vandaag.

Maersk nam de beslissing twee jaar geleden, toen de olieprijs op een recordhoogte van 145 dollar per vat stond. In een interview met de New York Times stelde de directeur van de rederij deze week dat de lagere snelheid over die periode op een aantal belangrijke routes een brandstofbesparing van 30 procent had opgeleverd. Een trip tussen Duitsland en Guangdong in China duurt nu een maand in plaats van drie weken. De hogere arbeidskosten worden ruimschoots gecompenseerd door de lagere brandstofkosten, aldus Maersk.

Dat het verlagen van de snelheid een aanzienlijke invloed kan hebben op het brandstofverbruik, of het nu om schepen, auto’s, treinen of vliegtuigen gaat, is geen nieuws meer. Ironisch is wel dat Maersk nu evengoed de motoren helemaal zou kunnen uitzetten en op windkracht varen.

Het Duitse vrachtschip Preussen, het grootste zeilschip dat ooit werd gebouwd, haalde van 1902 tot 1910 een vergelijkbare snelheid. Het 124 meter lange schip (lengte over dek) voer hoofdzakelijk tussen Hamburg en Iquique (Chili) en deed daar op een enkele reis 58 tot 79 dagen over. De hoogste gemiddelde snelheid die tijdens zo’n trip werd opgetekend, was 13,7 knopen (25 km/h). Sneller dus dan de 12 knopen (22 km/h) van de containerschepen van Maersk. En dat helemaal zonder vuile dieselolie.

De laagste gemiddelde snelheid die werd opgetekend over die 8 jaar was 10 knopen (18 km/h), slechts iets trager dan het moderne containerschip dus.

Sommige rederijen zien opnieuw toekomst in zeilschepen voor het transport van goederen.