Mijn Google-reader

Dat de muziekindustrie niet om muziek draait, blijkt wel uit de hamvraag die platenmaatschappij, als artiest, alsook auteurs zich steeds meer gaan stellen: kunnen we nog wel geld verdienen met muziek? Dat de rechten op muziekwerken van enorme waarde zijn, blijkt wel uit de enorme bedragen die soms worden betaald voor een catalogus van een uitgeverij of specifieke auteur. Maar wat te doen als men vanuit de muziekindustrie deze waarde probeert te handhaven, maar vanuit de consument al een inflatie is ontstaan? Lees meer

De politiekorpsen Rotterdam-Rijnmond en IJsselland werden in januari door het College Bescherming Persoonsgegevens op de vingers getikt omdat ze kentekens van onverdachte voertuigen te lang bewaarden. De korpsen wisten echter al twee jaar dat dit verboden was. Dat blijkt uit een juridisch advies aan de Raad van Hoofdcommissarissen van april 2008 dat met een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur van het KLPD is verkregen.

Net als veel andere korpsen, maken de twee politiekorpsen gebruik van het zogenoemde ANPR, Automated Number Plate Recognition. Dit camerasysteem scant alle kentekens van passerende voertuigen en vergelijkt die met een zwarte lijst. Op die manier probeert de politie bijvoorbeeld mobiel banditisme tegen te gaan of gestolen auto’s op te sporen.

Met veruit de meeste voertuigen is natuurlijk niets aan de hand. Die scans – die verraden waar en wanneer een voertuig is geweest – worden ook bewaard. In het geval van de twee korpsen 120 dagen. Te lang oordeelde het College Bescherming Persoonsgegevens begin dit jaar. De korpsleiding van Rotterdam-Rijnmond zei in NRC Handelsblad zich er niet van bewust te zijn dat het korps iets mis deed.

De korpsen wisten echter al lang dat ze de kentekens van onverdachte voertuigen (en dus onverdachte burgers) niet mocht bewaren. Het advies aan de Raad is daar zonneklaar over. ,,Het verwerken van politiegegevens over personen tegen wie geen enkele verdenking rust uitsluitend met het oog op eventuele, in de toekomst verborgen gebeurtenissen, kent geen wettelijke basis.’’

De adviserende juristen halen er zelfs nog een uitspraak bij van het Duitse Constitutionele Hof van eerder dat jaar: ,,[Dat] concludeert dat het zonder specifiek doel/noodzaak bewaren van ANPR-gegevens van de no-hits, dus over personen tegen wie geen enkele verdenking bestaan, een zware inbreuk is.’’ De privacywetten van Duitsland en Nederland vinden hun oorsprong in dezelfde Europese wetgeving.

Dat de verantwoordelijke politici weinig scrupules hadden met betrekking tot de legaliteit van deze stofzuigers boven de weg, was al snel duidelijk – ze pleitten direct voor aanpassing van de wetgeving, zonder eerst eens kritisch te kijken naar noodzakelijkheid. Klein detail is dat het gebruik van ANPR sowieso nog geen wettelijke basis heeft (daar wordt overigens wel aan gewerkt in het kader van een landelijke uitrol van ANPR: uiteraard heeft u daar niets over mee te beslissen of mee te denken).

Ook de politie werd blijkbaar niet door enige terughoudendheid geplaagd. Tja, regels zijn er alleen voor de brave domme burger.

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

De rechtszaak van journalist Brenno de Winter tegen de VNG over of zij onder de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) valt dient op 28 juli voor de bestuursrechter in Arnhem. De VNG stelt niet onder de Wob te vallen, omdat zij geen bestuursorgaan is, maar een...

“Gemeente is geen onbetaalde loopjongen”, stelt de VNG in haar jongste magazine, waarmee de aanval wordt geopend op journalist en burger die zomaar gratis documenten willen hebben. De conclusie is bovenaan het stuk is voorspelbaar: “Wet openbaarheid bestuur functioneert niet goed.”

Het artikel is een schitterende illustratie, waarom de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) zo ongelofelijk hard nodig is: het negeert cruciale feiten en vertekent daarmee de beeldvorming. Precies dat gebeurt bij overheden vaak: een mooi persbericht, verhaal van een voorlichter of een website is gepresenteerd door een communicatie-expert. De realiteit kan anders zijn of veel meer nuance behoeven en dat weten we pas als we de naakte feiten kennen. Net als bij het verhaal van de VNG.

De harde werkelijkheid ligt in documenten en de wetgever verwacht van de overheid dat ze deze actief aan het volk openbaar maken. Pas als dat niet gebeurt komt een Wob-verzoek in zicht.  Daar zit een gedachte achter: het bestuursrechtelijke eigendom ligt namelijk bij de burger.

Loopjongen spelen of dienaar van het volk zijn
Het gaat dus om documenten, die eigenlijk al openbaar hadden kunnen zijn maar waarvoor is gekozen dat niet te doen. Een mooi voorbeeld zijn de declaraties van bestuurders, die openbaar werden op verzoek. Meteen daarop communiceerde het Rijk dit automatisch te doen, waardoor vragen niet meer nodig is. Bij omstreden beleid zie je dat steeds vaker. De VNG vindt dat loopjongen zijn, ik zie dat juist als het volk (de opdrachtgever en eignaar) dienen. Dát doen namelijk heel veel ambtenaren dag in, dag uit hondstrouw.

Een telkens terugkerende denkfout bij de VNG is dat de ambtenaar dan ook iets doet voor een persoon. Dat kan niet volgens de Wob, want het gaat om openbaren wat wel openbaar hoorde te zijn maar nog niet is. Wat publiek wordt, is dus ook voor iedereen toegankelijk. Heel juridisch gezegd: dat staat in artikel 2, eerste lid van de wet. Om een verzoek te kunnen doen moet het wel over beleid gaan. Voor het heffen van leges moet precies het omgekeerde aan de hand zijn: het moet wel een individueel belang zijn en niet overwegend met beleid te maken hebben (voor de juristen: LJN:  BI1253). Dat heeft de Hoge Raad diverse malen al bepaald.

Wel kopieerkosten, geen leges
De VNG beweert nu dat de rechter besloot dat er in mijn zaak tegen de gemeente Kaag en Braassem geen leges en kopieerkosten mogen worden geheven. Dat is niet de werkelijkheid. De rechters bogen zich alleen over de leges en niet over kopieerkosten. Daar is niets aan veranderd en dat is terecht: kopiëren doe je namelijk voor één partij. Digitale documenten kunnen online en zijn dan ook voor iedereen toegankelijk.
Fijntjes vermeldt de VNG er vervolgens bij dat ik het Wob-verzoek bij veel gemeente indiende. Ook dat is de halve waarheid. Ik heb alle gemeenten aangeschreven, maar niet voordat ik eerst bij de VNG heb gevraagd om de relevante stukken over ICT-beleid. Dat was direct, simpel en heel overzichtelijk. Zij weigerden de informatie en dat werd een rechtszaak. De keus is dan niets doen met het nieuws of toch beleid toetsen. Ik koos het laatste en dat leidde tot het VNG-advies om juist in mijn zaak leges te rekenen.
Falende ICT maakt loopjongens
Wat de VNG ook vergeet te vermelden is het onderwerp van het onderzoek dat ik uitvoerde. Daar ging het om Nederland Open in Verbinding, ICT-beleid dat onderdeel vormt van het Nationaal Uitvoeringsprogramma (NUP). Ambtenaren meldden mij namelijk dat het helemaal verkeerd ging en dat wilde ik hard krijgen. Dat er iets aan de hand was bleek uit onderzoek van Arthur Docters van Leeuwen, die vernietigend oordeelde over de regierol van de VNG.
Succes van digitalisering heeft het omgekeerde effect: informatie wordt beter toegankelijk en neemt de noodzaak van papieren documenten weg. Actieve openbaarmaking wordt dan ook eenvoudiger en dan hoef je het falen niet met leges op de rechtzoekende burger af te reageren.

Ook roepen dat iets gratis moet kan dan stoppen. Feit is dat ambtenaren gewoon salaris krijgen voor het beantwoorden van verzoeken. Als het aan de VNG had gelegen was dat minder gestegen, maar ze krijgen dat betaald. Net als het geld dat ze krijgen voor het maken van de documenten in opdracht van het volk. Net als de VNG, die ook lidmaatschap heffen naar rato van het aantal burgers in een gemeente. Voor creatie betaalt het volk, voor actieve openbaring betaalt het volk en als de overheid nalatig bleek ook voor de passieve openbaring via de Wob.

Nauwelijks Wobs, nauwelijks kosten
Uit een peiling (en uit extern onderzoek) van de VNG blijkt dat er in Nederland heel weinig wordt gewobt.  Het onderzoek van de VNG laat zien dat een kleine gemeente als Kaag en Braassem jaarlijks zo’n 25.000 euro kwijt is aan Wob-verzoeken. Het mooier presenteren van de informatie ofwel de voorlichting kostte die gemeente in 2009 bijna 500.000 euro. Daarmee gingen ze bijna 25.000 euro over budget heen.
Geef mij maar de naakte feiten als ik dan mag kiezen en dan beslis ik zelf of ik van beleid vrolijk word of niet. De gemeente Nuenen zegt zaterdag in het Eindhovens Dagblad dat leges ook dienen om de burger af te schrikken. Dat kan de verhouding met de politiek nooit verbeteren.
VNG op cursus
Misschien moet de VNG hun kennis van staatsrecht, de Wob en ICT opfrissen met een applicatiecursus. Dan komen er gezondere ideeën om beleid te kunnen toetsen. Dat mag je van mijn belastinggeld doen en ik wil hem ook nog wel gratis geven. Nodig dan meteen John Olivier, hoofd juridische zaken Leiden, uit. Dan vertellen we hem dat leges belastingrecht zijn en dat niet de Afdeling van de Raad van State, maar het Hof en de Hoge Raad daarover gaan.

De Afdeling gaat over bestuursrecht, zoals de Wob en dan blijft van de legesheffingen weinig overeind. Een beeld is snel geschapen, maar ik hou toch meer van de nuance op basis van onderliggende feiten en dossierkennis.

Deze opinie eerder op Gemeente.nu gepubliceerd.

Excuses voor de vertraging, maar ik moest het even nazoeken. Zoals donderdag beloofd: wat is er per 1 juli gewijzigd over algemene voorwaarden en de rechtsgeldigheid van elektronische documenten?

De regels over algemene voorwaarden (art. 6:234 BW) zijn veranderd. Het wetsartikel is herschreven, met name om de leesbaarheid te vergroten (voor zover haalbaar, het is en blijft een draak van een artikel).

Een belangrijke wijziging is dat je nu ook bij “gewone” (niet-elektronische) contracten de algemene voorwaarden elektronisch mag aanleveren. Je mag dus een papieren contract tekenen (of een mondelinge overeenkomst sluiten) waarbij je de voorwaarden als PDF mailt. Wel vereist dit “uitdrukkelijke instemming van de wederpartij”. Het is dus niet toegestaan om in de algemene voorwaarden te zetten “Wederpartij verleent hierbij uitdrukkelijke instemming voor elektronische aanlevering van deze voorwaarden”. Niet dat dat veel mensen ervan zal weerhouden om het toch te doen (t-shirt voor de spotter van het eerste voorkomen hiervan.)

Een grotere wijziging is artikel 156a Rechtsvordering over elektronische akten - ondertekende geschriften die als bewijs dienen. Zo’n document mag nu ook elektronisch, mits (pas op, juridische mond vol):

het degene ten behoeve van wie de akte bewijs oplevert, in staat stelt om de inhoud van de akte op te slaan op een wijze die deze inhoud toegankelijk maakt voor toekomstig gebruik gedurende een periode die is afgestemd op het doel waarvoor de akte bestemd is te dienen, en die een ongewijzigde reproductie van de inhoud van de akte mogelijk maakt.

Ik kan daar niet veel meer van maken dan “je moet kunnen nalezen wat er getekend is” maar ongetwijfeld zitten hier heel veel nuances aan. Een PDF met elektronische handtekening voldoet aan deze eis.

Deze regels zijn ingevoerd op grond van het wetsvoorstel over elektronische aktes, dat met name bedoeld was om elektronische verzekeringspolissen mogelijk te maken. Logischerwijs is er dan ook een wetsartikel ingevoerd (art. 7:932 BW) dat zegt dat verzekeringspolissen nu elektronisch mogen. En dat gaat vrij eenvoudig met de bovengenoemde wijzigingen: die polis is een akte en moet dus voldoen aan de hierboven genoemde eis voor aktes, en de polisvoorwaarden zijn algemene voorwaarden en moeten dus voldoen aan de eisen van opslaanbaarheid. Plus, je mag bij een ‘gewone’ papieren polis nu met de verzekeringnemer afspreken dat de voorwaarden worden gemaild of te downloaden zijn.

Wel is er een extra eis aan de elektronische handtekening: die moet een “geavanceerdegekwalificeerde elektronische handtekening” zijn, en de mensen die weten wat dat betekent mogen nu de paracetamol grijpen. Inderdaad, dat is zo’n ding waarbij er geavanceerde wiskunde wordt gebruikt, een smartcard moet worden ingezet, een digitaal certificaat moet zijn verkregen en minstens 200 uren aan dure consultants moet zijn besteed voor het implementatietraject. Ik ben dan ook zeer benieuwd wanneer de eerste elektronische polissen daadwerkelijk aangeboden worden - en of ze ook echt gaan voldoen aan die voorwaarden.

Arnoud

Meer weten over internetrecht? Koop mijn boek De Wet op Internet!