U bent hier

Van dingen die voorbijkomen

Microsoft bouwt zonder vergunningen datacenter

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 8:45pm
Microsoft is begonnen aan de bouw van een datacenter in gemeente Hollands Kroon voordat de benodigde vergunningen zijn verstrekt, schrijft NRC . Er staan reeds twee datacenters in de Wieringermeerpolder, van Google en Microsoft, en raadsleden voelen …

How Social Media Disrupts Our Elections, Our Economy, and Our Health

OII - Videos - 25 november 2020 - 6:05pm

Recorded on: 25 November 2020

Duration: 00:54:44

Drawing on two decades of his own research and business experience, MIT professor Sinan Aral goes under the hood of the biggest, most powerful social networks to tackle the critical question of just how much social media actually shapes our choices, for better or worse. Aral shows how the tech behind social media offers the same set of behaviour-influencing levers to both Russian hackers and brand marketers—to everyone who hopes to change the way we think and act—which is why its consequences affect everything from elections to business, dating to health. Sinan Aral is a scientist, entrepreneur and investor. He is the David Austin Professor of Management at MIT, Director of the MIT Initiative on the Digital Economy (IDE) and a founding partner at Manifest Capital. He is the author of The Hype Machine: How Social Media Disrupts Our Elections, Our Economy, and Our Health–and How We Must Adapt.

Stevie Ray Vaughan Gives a Blistering Demonstration of His Guitar Technique

Open Culture - 25 november 2020 - 4:00pm

https://www.youtube.com/watch?v=SZoX6Q0UK8A

What made Stevie Ray Vaughan such a great guitarist? If you ask Metallica’s Kirk Hammett, a devoted student of the blues, it’s “his timing, his tone, his feel, his vibrato, his phrasing–everything. Some people are just born to play guitar, and Stevie was definitely one of them.” This may come as disappointing news to guitar players who want to sound like SRV but weren’t born with his genes. Hammett assures them it’s possible to approximate his style, to some degree, with the right gear and mastery of his signature techniques. Hammett lays out the SRV repertoire thoroughly, but there is no substitute for the source.

SRV’s dual education in both the British blues and the American blues of his heroes gave him “less reservations and less reasons to be so-called a ‘purist,’” he says in the video above. He then proceeds to blow us away with imitations of the greats and his own particular spin on their techniques.

You could call it a guitar lesson, but as his student, you had better have advanced blues chops and a very good ear. As he runs through the styles of his idols, Vaughan doesn’t slow down or pause to explain what he’s doing. If you can keep up, you probably don’t need the lessons after all.

https://www.youtube.com/watch?v=grBmQwLSlDw

Although compared, favorably or otherwise, to his idol Jimi Hendrix during his life and after his tragic death at 35, Vaughan also “incorporated the jazz stylings of Django Reinhardt, Kenny Burrell and Wes Montgomery,” Guitar magazine notes, and was “a keen student of Muddy Waters, Albert King, Freddie King, Chuck Berry, Lonnie Mack and Otis Rush.” Muddy Waters, in turn, was a great admirer of Vaughan. “Stevie could perhaps be the greatest guitar player that ever lived,” the blues legend remarked in 1979. But like his hero Hendrix, Vaughan’s talent could be overshadowed by his addictions. “He won’t live to get 40 years old if he doesn’t leave that white powder alone,” Waters went on.

The drugs and alcohol nearly killed him, but they didn’t seem to cramp his playing. The video above comes from a January 1986 soundcheck, the same year Vaughan’s substance abuse hit its peak and he entered rehab after nearly dying of dehydration in Germany. He would get sober and survive, only to die in a helicopter crash four years later. While his early death may have something to do with the way he has been deified, what comes through in his albums and performances thirty years after he left us is the brute fact of his originality as a blues player.

Perhaps the the most concise statement of this comes from John Mayer’s Rock and Roll Hall of Fame induction speech:

There is an intensity about Stevie’s guitar playing that only he could achieve, still to this day. It’s a rage without anger, it’s devotional, it’s religious. He seamlessly melded the supernatural vibe of Jimi Hendrix, the intensity of Albert King, the best of British, Texas and Chicago Blues and the class and sharp shooter precision of his older brother Jimmie. Stevie is the ultimate guitar hero.

If you’ve ever had reason to doubt, see it for yourself above.

Related Content: 

How B.B. King & Stevie Ray Vaughan Dealt With Breaking Strings Onstage Mid-Song: A Masterclass in Handling Onstage Mishaps

Stevie Ray Vaughan Plays the Acoustic Guitar in Rare Footage, Letting Us See His Guitar Virtuosity in Its Purest Form

What Happens When a Musician Plays Stevie Ray Vaughan’s “Pride and Joy” on a $25 Kids’ Guitar at Walmart

Josh Jones is a writer and musician based in Durham, NC. Follow him at @jdmagness

Stevie Ray Vaughan Gives a Blistering Demonstration of His Guitar Technique is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

Which living philosopher has exerted the greatest positive influence on your moral and political views?

Leiter Reports: A Philosophy Blog - 25 november 2020 - 3:44pm
John Tasioulas (Oxford) posed that query on Twitter, and in his poll offering four choices, Peter Singer won (which sums up the moral triviality of contemporary philosophers in my view). In the comments, readers offered other possible answers. So herewith... Brian Leiter

Onderzoeksraad: APK voor grote publieke gebouwen

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 3:44pm
Er is onvoldoende zicht op de veiligheid van de constructie van gebouwen wanneer die eenmaal in gebruik zijn. Eigenaren hebben er te weinig oog voor en de overheid houdt geen actief toezicht. De Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV) adviseert een …

Gemeenten: bezuinig niet op sociale basis

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 3:44pm
Om de kosten in het sociaal domein te beheersen, is bezuinigen op de sociale basis geen goed idee. Die sociale basis heeft tijdens deze coronacrisis zijn waarde meer dan ooit bewezen. Een krachtige sociale basis is nodig omdat niet alles op individueel …

Grootse plannen voor gemeente­chatbot Gem

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 3:44pm
De gemeente Dongen kreeg in juni dit jaar de primeur: chatbot Gem werd daar als bètaversie ingezet. Met de chatbot – of ‘virtuele assistent’, zoals maker VNG Realisatie Gem liever noemt – moet de klantervaring bij …

Tolstoy's explanation for why Kant was such a bad writer

Leiter Reports: A Philosophy Blog - 25 november 2020 - 3:16pm
He smoked too much! (Thanks to David Gordon for the pointer.) Brian Leiter

"Do you have to reply to this paper?"

Leiter Reports: A Philosophy Blog - 25 november 2020 - 1:38pm
Philosopher Saul Smilanski (Haifa), ever the contrarian, argues, "Yes!" Brian Leiter

A Mysterious Monolith Appears in the Utah Desert, Channeling Kubrick’s 2001: A Space Odyssey

Open Culture - 25 november 2020 - 1:00pm

https://www.youtube.com/watch?v=FU0i9VvPmoY

People do weird things in the desert. A spokesman for the Utah Division of Wildlife Resources acknowledges that widely understood truth in a recent New York Times article about a mysterious monolith discovered in Red Rock Country. “A team that was counting bighorn sheep by helicopter spotted something odd and landed to take a closer look,” writes Alan Yuhas. “It was a three-sided metal monolith, about 10 to 12 feet tall, planted firmly in the ground with no clear sign of where it came from or why it was there.” Whatever the differences in size, shape, and color, this still-unexplained object brings to mind nothing so much as 2001: A Space Odyssey, with its most famous monolith of all.

Though Stanley Kubrick shot that particular scene in London’s Shepperton Studios, plenty of other productions have made use of the Utah Desert, including installments of the spectacle-driven Indiana Jones and Mission: Impossible series. But as far as anyone knows, the monolith isn’t a piece of set dressing.

Crowdsourcing guesses on social media, the Utah Highway Patrol received such responses as “a ‘resonance deflector,’ ‘an eyesore,’ ‘some good metal.’ Some theorized, vaguely, that it was a satellite beacon. Others joked that it was a Wi-Fi router.” Whoever assembled and installed it, they did so with “human-made rivets” and a skilled enough hand to cut a perfectly shaped hole into the rock — the kind of combination of apparent skill and inexplicability that once stirred up so much fascination over crop circles.

Image by Utah Department of Public Safety

The Art Newspaper‘s Gabriella Angeleti describes the monolith as “resembling the freestanding plank sculptures of the late Minimalist artist John McCracken.” Though McCracken never officially made an installation in the Utah desert, he did spend the last years of his life not far away (at least by the standards of the southwestern United States) in northern New Mexico, and anyone familiar with his work will sense a certain affinity with it in this newly discovered object. “While this is not a work by the late American artist John McCracken,” says a spokesman for the gallery that represents him, “we suspect it is a work by a fellow artist paying homage.” Whether or not the monolith has an intended message, the reactions now going viral around the world already have many of us wondering how far we’ve really evolved past the apes.

Related Content:

When Michel Foucault Tripped on Acid in Death Valley and Called It “The Greatest Experience of My Life” (1975)

The CIA Puts Hundreds of Declassified Documents About UFO Sightings Online, Plus 10 Tips for Investigating Flying Saucers

Hear the Declassified, Eerie “Space Music” Heard During the Apollo 10 Mission (1969)

Watch a Newly-Created “Epilogue” For Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey

Based in Seoul, Colin Marshall writes and broadcasts on cities, language, and culture. His projects include the Substack newsletter Books on Cities, the book The Stateless City: a Walk through 21st-Century Los Angeles and the video series The City in Cinema. Follow him on Twitter at @colinmarshall, on Facebook, or on Instagram.

A Mysterious Monolith Appears in the Utah Desert, Channeling Kubrick’s 2001: A Space Odyssey is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

Nog geen tolvrije Westerscheldetunnel, wel onderzoek

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 12:44pm
De Tweede Kamer wil zich nog niet committeren aan een belofte om de Westerscheldetunnel tolvrij te maken. Wel komt er een onderzoek naar de mogelijkheden om de Westerscheldetunnel tolvrij te maken, zodat het onderwerp bij de aankomende kabinetsformatie …

Limburg boos om weigering rijk informatie stikstofneerslag

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 12:44pm
De provincie Limburg is boos dat het rijk weigert gedetailleerde informatie te geven over de herkomst van stikstof in natuurgebieden. De provincie vindt zo'n weigering bizar en te gek voor woorden , bevestigt een woordvoerder berichtgeving in Dagblad De …

Regio Amsterdam onderzoekt kansen aardwarmte

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 12:44pm
Gemeenten en provincies in de Metropoolregio Amsterdam (MRA) gaan samenwerken met zes bedrijven uit de energiesector om een groot deel van de regio te voorzien van aardwarmte (geothermie). Volgens de MRA kan in 2040 bijna een kwart van de gebouwen in …

Klein aantal bedrijven produceert onevenredig veel stikstofneerslag

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 12:44pm
Een kleine groep veehouderijen is verantwoordelijk voor onevenredig veel stikstofneerslag op natuurgebieden. Platform voor Onderzoeksjournalistiek Investico laat met eigen berekeningen zien hoe groot de onderlinge verschillen zijn tussen …

Kontroverser Vorschlag: Spyware soll Nutzer*innen von Schattenbibliotheken überwachen

iRights.info - 25 november 2020 - 12:42pm

Eine Allianz großer Wissenschaftsverlage erwägt, dass Universitätsbibliotheken auf ihren Servern Überwachungssoftware einsetzen sollen, um illegale Zugriffe auf wissenschaftliche Literatur zu erkennen. Der Vorschlag erntet heftige Kritik bei Vertreter*innen digitaler Grundrechte sowie bei Wissenschaftler*innen.

Diesen Text hat Gautama Mehta für das Web-Magazin codastory.com verfasst, Georg Fischer hat ihn für iRights.info ins Deutsche übertragen. Ursprünglich erschien er unter dem Titel „Proposal to install spyware in university libraries to protect copyrights shocks academics“. Wir veröffentlichen die deutsche Übersetzung mit freundlicher Genehmigung.

Die Idee zur Überwachung wurde im Rahmen eines Webinars am 22. Oktober vorgestellt, an dem die weltweit führenden Wissenschaftsverlage teilnahmen – sowie Sicherheitsexpert*innen, die die Bedrohung der Wissenschaft durch vermeintliche Cyberkriminelle und digitale Piraterie diskutierten.

Ein Teilnehmer des Webinars präsentierte eine neuartige Taktik, die die Verlage zum Schutz gegen Urheberrechtsverletzungen anwenden könnten: Nämlich durch den Einsatz von Spionagesoftware in den Proxy-Servern, die wissenschaftliche Bibliotheken verwenden, um den Zugang zu ihren Online-Diensten, wie Verlagsdatenbanken, zu ermöglichen.

Technisch gestützte Überwachung von Urheberrechtsverletzungen

Der Vorschlag stammt von Corey Roach, Sicherheitsbeauftragter an der Universität Utah. Roach skizzierte ein Plugin, mit dem sich „biometrische Daten wie beispielsweise Schreibgeschwindigkeit oder Mausbewegungen“ sammeln ließen, um einzelne Nutzer*innen zu unterscheiden und zu identifizieren, die sonst von den Proxy-Servern der Universität anonymisiert würden.

„Wir haben mehr Daten als nur Usernamen und Passwort“, so Roach in dem Webinar. „Das können auch Informationen über die Nutzer*innen, also Studierende oder Mitarbeiter*innen der Universität, sein. Wir kennen die IP-Adressen der Nutzer*innen, wissen, woher sie kommen und welche URL für das Material angefordert wurde.“

Um den Bibliotheken einen Anreiz zur Installation der Software zu geben, brachte Roach Ermäßigungen für Verlagsdatenbanken ins Spiel.

SNSI: Allianz der Großverlage

Das Webinar wurde veranstaltet von einer neuen Gruppe namens „Scholarly Networks Security Initiative (SNSI)“, einem gemeinsamen Verband von Elsevier, Springer Nature und anderen wissenschaftlichen Großverlagen. Diese hatten sich im Februar mit dem erklärten Ziel zusammengetan, das Hochschulwesen gegen Cyberkriminalität und Websites wie Sci-Hub zu schützen.

Sci-Hub ist eine sogenannte „Schattenbibliothek“, die illegal Millionen von wissenschaftlichen Publikationen bereitstellt und freien Zugang zu diesen Dokumenten ermöglicht, welche eigentlich hinter den Paywalls der Verlage versteckt wären.

Nachdem eine Mitschrift des Webinars auftauchte, schlugen Forscher*innen und Vertreter*innen digitaler Grundrechte Alarm, angesichts der Möglichkeit, dass Universitätsbibliotheken sich mit Großverlagen zusammentun könnten, um Studierende und Forscher*innen zu überwachen.

„Es ist zutiefst beunruhigend, dass Wissenschaftsverlage Pläne hegen, schlecht getarnte Überwachungssoftware in Universitätsbibliotheken einzusetzen“, schrieb Bastian Greshake Tzovaras vom Pariser Zentrum für Forschung und Interdisziplinarität per E-Mail auf Anfrage.

Corey Roach, der Sicherheitsbeauftragte der Universität Utah, von dem der Überwachungs-Vorschlag stammte, reagierte nicht auf eine Interviewanfrage.

Wissenschaftliche Großverlage verfügen über riesige Korpora an Urheberrechten

Die Motivation für den Urheberrechtsschutz ist das Ergebnis eines jahrzehntelangen Streits in der Wissenschaftsgemeinde wegen das lukrativen Geschäftsmodells der Großverlage. Kritiker*innen werfen den Großverlagen vor, dass sie mit ihrem Geschäftsmodell der Wissenschaft Schaden zufügen und sich parasitär verhalten.

Großverlage verlangen exorbitante Preise für die Abonnements: 2018 etwa zahlte die University of California für den Zeitschriftenzugang knapp 11 Millionen US-Dollar an Elsevier, den größten der Wissenschaftsverlage. Dabei greifen die Verlage für die Veröffentlichungen zu großen Teilen auf öffentlich finanzierte Forschung sowie die kostenlose Arbeit der Gutachter*innen zurück, die meist als Wissenschaftler*innen an Universitäten angestellt sind.

Dieser Konflikt zog einen Massenboykott von Tausenden von Wissenschaftler*innen an Spitzenuniversitäten nach sich. Und er führte dazu, dass 2018 fast 300 deutsche und schwedische Universitäten sowie ein Jahr später auch die University of California ihre Zeitschriftenabonnements bei Elsevier kündigten.

Illegal, aber nützlich: Schattenbibliotheken schaffen Zugang zu wissenschaftlichen Texten

Sci-Hub, das 2011 von der in Kasachstan geborenen russischen Programmiererin Alexandra Elbakyan gegründet wurde, wird häufig von Verlagen genannt, um die Notwendigkeit strenger Anti-Piraterie-Maßnahmen zu rechtfertigen. Sci-Hub verfügt inzwischen über den Zugang zu fast 85 Millionen wissenschaftlichen Publikationen.

Während die Verlage Sci-Hub wegen Urheberrechtsverletzungen verurteilen, betonen die Befürworter*innen der Open-Access-Bewegung in der Wissenschaft, dass Sci-Hub für sie ein entscheidendes Mittel geworden ist, um mit den Verlagen über bessere Abonnementangebote zu verhandeln.

Die Kontroverse um Sci-Hub wird sowohl von Befürworter*innen als auch von Kritiker*innen der Schattenbibliothek als „Napster-Moment“ bezeichnet – in Anspielung an den Piraterie-Streit zwischen der Musikindustrie und den Filesharing-Plattformen in den 2000er Jahren.

Auch wurde Elbakyan vielfach mit dem US-amerikanischen Whistleblower Edward Snowden sowie dem Internet-Aktivisten Aaron Swartz verglichen. Und sie wurde – wenn auch ohne öffentlich zugängliche Beweise – beschuldigt, mit dem russischen Geheimdienst in Verbindung zu stehen.

Überwachungssoftware: Ein neuer Schritt im Kampf gegen vermeintliche Piraterie

Weitgehend ohne Erfolg haben die Verlage bisher eine Vielzahl von Methoden versucht, um gegen Sci-Hub vorzugehen. Das Webinar im Oktober zeigte ihre neueste Taktik: zu argumentieren, dass die Schattenbibliothek nicht nur ihr Profitmodell untergräbt, sondern auch, dass Sci-Hubs Aktivitäten auf staatlich geförderte Cyberkriminalität hinausliefen und eine Sicherheitsbedrohung für Universitäten bedeuteten.

Bislang ist der Vorschlag, Überwachungssoftware in Universitätsbibliotheken zu installieren, nur hypothetisch. Björn Brembs gehört zu einem Kollektiv aus Forscher*innen, die bei der Europäischen Union Lobbyarbeit betreiben, um die Überwachungsmöglichkeiten der Verlage einzuschränken. Er sagte mir, eine solche Strategie würde „mit den Ergebnissen übereinstimmen, die wir bei unserer Untersuchung der Überwachungspraktiken der Verlage erzielt haben“.

Akademische Verlage sind zunehmend in die Kritik geraten, weil sie mit Sicherheitsfirmen zusammenarbeiten, die auch als Datenvermittler fungieren. Das wiederum bedeutet, dass Nutzerdaten, die in Verlagsdatenbanken gesammelt werden, gewinnbringend verkauft oder mit den Strafverfolgungsbehörden geteilt werden können.

Brembs, der als Professor für Neurogenetik an der Uni Regensburg arbeitet, war der Erste, der das Transkript des SNSI-Webinars erhielt. Er veröffentlichte es daraufhin in seinem Blog. [Die Website von Herrn Brembds ist derzeit offline, der Blogeintrag nur noch über das Internet Archive zugänglich, Anmerkung der Redaktion.]

Brembs erklärte, dass die Art der Überwachung, die bei dem SNSI-Webinar vorgeschlagen wurde, eine besondere Bedrohung für Forscher*innen darstelle: Die Wissenschaftsfreiheit der Forscher*innen könnte verletzt werden, „entweder wenn sie an einem besonders brisantem Thema oder zusammen mit gefährdeten Personen arbeiten, oder wenn Sie medizinische oder sozialwissenschaftliche Forschung betreiben“.

Verlage: Es geht um die Sicherheit der Daten

Per E-Mail verschickten sowohl der SNSI-Verbund als auch Elsevier Statements. Darin erklärten sie, das Ziel der Initiative sei es, „die Sicherheit und den Schutz persönlicher und firmenbezogener Daten“ zu gewährleisten. Die SNSI sagte, sie führte keine Spyware in Universitätsbibliotheken ein, um den Zugang zu Sci-Hub zu blockieren oder zu überwachen.

Der Organisationforscher Leonhard Dobusch von der Universität Innsbruck stellte heraus, dass das Programm weniger den Schutz der Nutzer*innen bedeuten würde, sondern es „tatsächlich Risiken für Sicherheit und Privatsphäre schafft, da die Software eine ganze Menge personalisierter Daten sammelt.“

Dobusch sagte, das eigentliche Ziel der Implementierung jeglicher Überwachungstechnologie sei es, „den Zugang zu Schattenbibliotheken über Universitätsnetzwerke zu erschweren“ – eine Eskalation der Maßnahmen, die Verlage derzeit gegen Sci-Hub fahren: Darunter auch das Domain Name System-Blocking, eine Strategie zur Beschränkung des Zugriffs auf Websites, die Sci-Hub dazu gebracht hat, immer wieder die eigene Domäne zu ändern und eine Liste der derzeit funktionierenden Links zur Bibliothek zu führen.

Aber wie schon bei früheren Anstrengungen ist es unwahrscheinlich, dass die neue Taktik – sofern implementiert – große Wirkung bei der Bekämpfung digitaler Piraterie zeigt.

The Uncanny Children’s Book Illustrations of Sigmund’s Freud’s Niece, Tom Seidmann-Freud

Open Culture - 25 november 2020 - 10:00am

In 1919, Sigmund Freud published “The ‘Uncanny,’” his rare attempt as a psychoanalyst “to investigate the subject of aesthetics.” The essay arrived in the midst of a modernist revolution Freud himself unwittingly inspired in the work of Surrealists like Salvador Dali, Andre Breton, and many others. He also had an influence on another artist of the period: his niece Martha-Gertrud Freud, who started going by the name “Tom” after the age of 15, and who became known as children’s book author and illustrator Tom Seidmann-Freud after she married Jakob Seidmann and the two established their own publishing house in 1921.

Seidmann-Freud’s work cannot help but remind students of her uncle’s work of the unheimlich—that which is both frightening and familiar at once. Uncanniness is a feeling of traumatic dislocation: something is where it does not belong and yet it seems to have always been there. Perhaps it’s no coincidence that the Seidmann-Freud’s named their publishing company Peregrin, which comes from “the Latin, Peregrinos,” notes an exhibition catalogue, “meaning ‘foreigner,’ or ‘from abroad’—a title used during the Roman Empire to identify individuals who were not Roman citizens.”

Uncanny dislocation was a theme explored by many an artist—many of them Jewish—who would later be labeled “decadent” by the Nazis and killed or forced into exile. Seidmann-Freud herself had migrated often in her young life, from Vienna to London, where she studied art, then to Munich to finish her studies, and finally to Berlin with her husband. She became familiar with the Jewish philosopher and mystic Gershom Scholem, who interested her in illustrating a Hebrew alphabet book. The project fell through, but she continued to write and publish her own children’s books in Hebrew.

In Berlin, the couple established themselves in the Charlottenburg neighborhood, the center of the Hebrew publishing industry. Seidmann-Freud’s books were part of a larger effort to establish a specifically Jewish modernism. Tom “was a typical example of the busy dawn of the 1920s,” Christine Brinck writes at Der Tagesspiegel. Scholem called the chain-smoking artist an “authentic Bohèmienne” and an “illustrator… bordering on genius.” Her work shows evidence of a “close familiarity with the world of dreams and the subconscious,” writes Hadar Ben-Yehuda, and a fascination with the fear and wonder of childhood.

In her 1923 The Fish’s Journey, Seidmann-Freud draws on a personal trauma, “the first real tragedy to have struck her young life when her beloved brother Theodor died by drowning.” Other works illustrate texts—chosen by Jakob and the couple’s business partner, poet Hayim Nahman Bialik—by Hans Christian Andersen and the Brothers Grimm, “with drawings adapted to the landscapes of a Mediterranean community,” “a Jewish, socialist notion… added to the texts,” “and the difference between boys and girls made indecipherable,” the Seidmann-Freud exhibition catalogue points out.

These books were part of a larger mission to “introduce Hebrew-speaking children to world literature, as part of establishing a modern Hebrew society in Palestine.” Tragically, the publishing venture failed, and Jakob hung himself, the event that precipitated Tom’s own tragic end, as Ben-Yehuda tells it:

The delicate, sensitive illustrator never recovered from her husband’s death. She fell into depression and stopped eating. She was hospitalized, but no one from her family and friends, not even her uncle Sigmund Freud who came to visit and to care for her was able to lift her spirits. After a few months, she died of anorexia at the age of thirty-eight.

Seidmann-Freud passed away in 1930, “the same year that the liberal democracy in Germany, the Weimar Republic, started it frenzied downward descent,” a biography written by her family points out. Her work was burned by the Nazis, but copies of her books survived in the hands of the couple’s only daughter, Angela, who changed her name to Aviva and “emigrated to Israel just before the outbreak of World War II.”

The “whimsically apocalyptic” illustrations in books like Buch Der Hasengeschichten, or The Book of Rabbit Stories from 1924, may seem more ominous in hindsight. But we can also say that Tom, like her uncle and like so many contemporary avant-garde artists, drew from a general sense of uncanniness that permeated the 1920s and often seemed to anticipate more full-blown horror. See more Seidmann-Freud illustrations at 50 Watts, the Freud Museum London, KulturPort, and at her family-maintained site, where you can also purchase prints of her many weird and wonderful scenes.

via 50 Watts

Related Content:

Sigmund Freud Speaks: Hear the Only Known Recording of His Voice, 1938

Ralph Steadman Creates an Unorthodox Illustrated Biography of Sigmund Freud, the Father of Psychoanalysis (1979)

Enter an Archive of 6,000 Historical Children’s Books, All Digitized and Free to Read Online

Josh Jones is a writer and musician based in Durham, NC. Follow him at @jdmagness

The Uncanny Children’s Book Illustrations of Sigmund’s Freud’s Niece, Tom Seidmann-Freud is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

Hoge uitstroom van personeel in sociaal domein

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 9:44am
In vijf jaar tijd vertrekt bijna de helft van de medewerkers in het sociaal domein. Een belangrijke vertrekreden is gebrekkige ondersteuning door de direct leidinggevende.

Kevin Allison (The State, RISK!) Discusses Confessional Comedy on Pretty Much Pop: A Culture Podcast #70

Open Culture - 25 november 2020 - 9:01am

https://podtrac.com/pts/redirect.mp3/traffic.libsyn.com/secure/partiallyexaminedlife/PMP_70_11-11-20.mp3

Kevin was in the infamous, NYU-based sketch comedy group The State which had a show for a season on MTV and seemed like it was going to get picked up by CBS, but no. After several years getting over this disappointment, Kevin discovered a new outlet for his energies: He delivers, curates, and coaches personal stories (bordering on too personal, thus the “risk”) for his stage show and podcast RISK!

Kevin joins your hosts Mark Linsenmayer, Erica Spyres, and Brian Hirt to discuss this idiosyncratic form: Do the stories have to be funny? Can you change things? What’s the relation to autobiographical, humorous essays a la David Sedaris? What might be too personal or actually indicating trauma to actually share on RISK? This seems like something anyone can do, so what’s the role of craft and story-telling history?

Listen to RISK at risk-show.com, and watch many stories on the RISK! YouTube channel. Also: kevinallison.net, thestorystudio.org, and @thekevinallison. Kevin’s story about prostituting himself is about 14 minutes into this episode. Hear Kevin on Marc Maron’s WTF! Listen to that audio guide Kevin mentions, “What Every RISK! Storyteller Should Know.” Read about the four lies of storytelling.

Hear more of this podcast at prettymuchpop.com. This episode includes bonus discussion you can access by supporting the podcast at patreon.com/prettymuchpop. This time, the hosts tell (or at least outline) their own RISK!-like stories, and the result is predictably too personal for our public feed.

This podcast is part of the Partially Examined Life podcast network.

Pretty Much Pop: A Culture Podcast is the first podcast curated by Open Culture. Browse all Pretty Much Pop posts.

Kevin Allison (The State, RISK!) Discusses Confessional Comedy on Pretty Much Pop: A Culture Podcast #70 is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

VoetbalTV hoeft boete Autoriteit Persoonsgegevens niet te betalen

IusMentis - 25 november 2020 - 8:15am

VoetbalTV heeft een boete van €575.000 van de Autoriteit Persoonsgegevens gekregen, maar hoeft die van de rechtbank niet te betalen. Dat meldde Rechtspraak.nl maandag.  Een mooie winst voor de amateurvoetbalaggregator en -uitzender: de Autoriteit Persoonsgegevens heeft volgens de rechtbank onvoldoende uitgelegd waarom VoetbalTV geen gerechtvaardigd belang heeft bij het opnemen en uitzenden van amateurwedstrijden. De AP vond immers dat het hier ging om zuiver commerciële belangen, die sowieso nooit de privacy mogen schenden. Dat ligt dus – het zal eens een keer niet – een stukje genuanceerder.

In juni stapte VoetbalTV naar de rechter. Privacytoezichthouder AP was anderhalf jaar geleden een onderzoek gestart naar het videoplatform, maar de resultaten lieten maar op zich wachten. Op het platform kun je amateurvoetbalwedstrijden uit heel Nederland bekijken, maar omdat men onzekerheid voelde of dat wel mag van de AVG, kwam het niet op gang. Ondanks een redelijk vlotte uitspraaktermijn is het doek toch reeds gevallen voor VoetbalTV, maar dat terzijde.

Waar ging het nu om? VoetbalTV vond dat zij die beelden mocht maken zonder iedere voetballer individueel toestemming te vragen. Dat zou immers ook een onvoorstelbare administratieve ramp zijn geweest,  zeker omdat je toestemming op ieder moment kan intrekken – zeg, 30 seconden na een achterstand. VoetbalTV moest het hebben van het zogeheten gerechtvaardigd belang, waarmee je in beginsel de privacy mag passeren als je genoeg waarborgen neemt en jouw belang zo inkleedt dat het zwaarder weegt.

Alleen, wat voor belangen moet het dan om gaan? De AVG zwijgt hierover, en noemt alleen indirect een aantal zaken. Vrijheid van meningsuiting (journalistiek) is enerzijds een voorbeeld, anderzijds worden specifieke dingen als ‘bewaking’ en ‘direct marketing’ genoemd. De AP was er eens goed voor gaan zitten en kwam met een principieel standpunt: Wat ook niet als een gerechtvaardigd belang kwalificeert, is bijvoorbeeld: het enkel dienen van zuiver commerciële belangen, winstmaximalisatie, het zonder gerechtvaardigd belang volgen van het gedrag van werknemers of het (koop)gedrag van (potentiële) klanten, etc. Om als “gerechtvaardigd” belang te tellen, moest het belang eigenlijk gewoon tot een wettelijk recht te herleiden zijn. Vrijheid van meningsuiting dus, dat is een grondrecht dus daar kun je op gaan zitten. Vervolgens krijg je dan een belangenafweging die al dan niet pro-uitingsvrijheid kan uitvallen. Maar als je komt met “ik wil heel amateurvoetballend Nederland filmen en dat uitzenden als betaal-tv” dan is dat zuiver commercieel en dan gaan we het niet eens hébben over een belangenafweging. Bah, commercie, dat telt niet.

De rechtbank ziet dat anders: de AVG noch haar voorganger (de Richtlijn uit 1995) definieert in beperkte zin wat zo’n belang is. Er is niet direct jurisprudentie, maar uiteindelijk wel een gezaghebbende uitspraak van de verzamelde toezichthouders (de artikel 29-Werkgroep). En die zeiden, aldus de rechtbank: In haar opinie uit 2014 heeft de WP29 geschreven dat het gerechtvaardigd belang moet worden geïnterpreteerd als een begrip waar een scala aan verschillende belangen onder kan vallen, of het nu gaat om triviale of dwingende belangen, en of deze nu evident of meer controversieel zijn, mits het een werkelijk en aanwezig (en dus niet speculatief) belang is. Niet alleen juridische, maar ook allerhande feitelijke, economische en ideële belangen kunnen dus als gerechtvaardigd belang kwalificeren. Dit is dus wat de meeste juristen destijds ook al riepen: je kunt niet op voorhand zeggen dat belang X nóóit gerechtvaardigd kan zijn. Een belang moet er zijn, grofweg de enige echte grenzen zijn dan nog of het binnen de wet past (dus geen illegale belangen of tegen de openbare orde, zeg maar). Maar kwaliteitseisen of arbitraire grenzen, dat gaat niet.

Natuurlijk zal bij een zuiver commercieel winstbelang de belangenafweging sneller in het nadeel van de geldbeluste wolf uitvallen dan bij een hoogwaardige uiting die een zwaarwegend belang dient. Maar dat is dus het hele punt van die afweging van belangen. En omdat die niet was gemaakt, wordt het besluit van de AP vernietigd en moet zij gaan beoordelen hoe die afweging er dan wel zou hebben uitgezien.

Als bijvangst weten we nu dat dit soort activiteiten niét onder de persvrijheid vallen. Weliswaar is ook het filmen van voetballers een vorm van informatiegaring en -verbreiding, maar: De uitzending van de amateurvoetbalwedstrijden kan namelijk niet worden aangemerkt als een bekendmaking aan het publiek van informatie, meningen of ideeën. De wedstrijden hebben daarvoor te weinig nieuwswaarde; het gaat om het uitzenden van amateursport en- spel. De beelden geven geen informatie over bekende personen, bijvoorbeeld bekende voetballers, en dragen ook niet bij aan enig maatschappelijk debat. Het gaat om een ongefilterd verwerken van een grote hoeveelheid door eiseres zelf verzamelde persoonsgegevens. Voor het geheel van de verwerkingen geldt niet dat zij uitsluitend een journalistiek doeleinde hebben. Dat er in alle door haar verzamelde beelden nieuwswaardige informatie kan zitten, maakt niet dat alle duizenden uitgezonden wedstrijden kunnen worden gezien als journalistiek en rechtvaardigt niet het maken van opnames en uitzenden van al deze wedstrijden. Ik zag dat zelf altijd anders; er is immers geen kwaliteitstoets bij de uitingsvrijheid. Nieuwswaarde is een argument voor de belangenafweging, als iets te weinig nieuwswaarde heeft dan zeg je dat het nieuwsbelang niet opweegt tegen de privacy van je nieuwsonderwerp. Maar ik zie wel het punt dat een grove berg met beeldmaterial (nog) geen nieuws is, je moet zoeken naar de pareltjes die je wil brengen.

Arnoud

Het bericht VoetbalTV hoeft boete Autoriteit Persoonsgegevens niet te betalen verscheen eerst op Ius Mentis.

Huishoudelijke hulp mag niet naar bijzondere bijstand

Binnenllands Bestuur - 25 november 2020 - 6:43am
Gemeenten mogen de huishoudelijke ondersteuning niet naar de bijzondere bijstand overhevelen. Dat staat haaks op de uitgangspunten van de Wmo en is niet toegestaan. Oldenzaal is door minister De Jonge (VWS) teruggefloten.

Pagina's

Abonneren op Informatiebeheer  aggregator - Van dingen die voorbijkomen